خط داستانی
موسامونی پانیگراهی (دهه ۱۹۲۰–۲۰۱۷)، که به گرمی توسط همسایگانش "نانی ما" نامیده میشود، در مرکز این فیلم اول به زبان بالسواری در زبان اودیا هند قرار دارد. داستان حول افسانهها و آهنگهای محلی روایت شده توسط نانی ما میچرخد. او در دهه ۱۹۲۰ در یک روستای ساحلی در منطقه بالاسور اودیشا در هند پیش از استقلال به دنیا آمد و هرگز نتوانست فراتر از چند روز اول مدرسه برود. این فیلم تاریخ جایگزینی از جامعهای شکسته به واسطه استعمار، پدرسالاری برهمنی و قحطی پس از قحطی (قحطی اودیشا در ۱۸۶۶، که نزدیک به ۵ میلیون نفر، یک سوم جمعیت را کشت) و تسلط نوشتار رسمی بر زبانهای گفتاری را به تصویر میکشد. سه دانشگاهی -- دمایانتی بشرا، دکترا (دریافتکننده چهارمین جایزه غیرنظامی هند، "پادما شری")، پنجانان موهنتی، دکترا (زبانشناس مشهور) و لاکشمی کانتا تریپاتی، دکترا، DLitt (انسانشناس و نویسنده) -- نیز در فیلم حضور دارند تا نظرات زمینهای درباره پدرسالاری، تاریخ شفاهی و تنوع اجتماعی-زبانشناختی ارائه دهند.
