خط داستانی
در "کفشهای سربی"، نه میتوانیم به چشمانمان فشار بیاوریم و نه به گوشهایمان تا بفهمیم زمان چگونه جریان دارد یا فضا چگونه است. بنابراین، پیترسون ما را مجبور میکند که هم فضا و هم زمان را به عنوان تجربیات نسبی در نظر بگیریم. عدم انسجام مداوم در فیلم و ناتوانی مداوم ما در درک آنها به صورت مطلق، موضوع اصلی فیلم میشود. پیترسون ما را آگاه میسازد که فضا و زمان پیچیدهتر از آن چیزی هستند که فکر میکنیم و باید به شیوهای بازتر تجربه شوند. —یائل مراندا
