چارلز سیدنی گرودین (زاده ۲۱ آوریل ۱۹۳۵ – درگذشته ۱۸ مه ۲۰۲۱) بازیگر، کمدین، نویسنده و مجری برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی آمریکایی بود. گرودین حرفه بازیگری خود را در دهه 1960 با حضور در سریال های تلویزیونی از جمله ویرجینیایی آغاز کرد. پس از یک نقش کوچک در فیلم Rosemary's Baby در سال 1968، او نقش اصلی را در فیلم The Heartbreak Kid (1972) اثر Elaine May و نقش های مکمل در Catch-22 مایک نیکولز (1970)، بازسازی سال 1976 کینگ کونگ، و Heaven Can Wait اثر وارن بیتی بازی کرد.(1978).

گرودین که به‌خاطر زایمان مرده‌اش شناخته می‌شود و اغلب در نقش یک مرد مستقیم بازی می‌کرد، به‌عنوان یک بازیگر مکمل در بسیاری از کمدی‌های هالیوودی آن دوران آشنا شد، از جمله زندگی واقعی (1979)، به نظر می‌رسد مثل زمان‌های قدیم (1980)، ماپت بزرگ (1981)، ایشتار (1987)، دیو (1993) و کلیفورد. گرودین در کمدی اکشن Midnight Run (1988) و در فیلم خانوادگی بتهوون (1992) همبازی شد. او مکررا در سریال The Tonight Sچگونه با جانی کارسون و آخر شب با دیوید لترمن.

در اواسط دهه 1990، گرودین از بازیگری کناره‌گیری کرد و زندگی‌نامه‌هایی نوشت. او در CNBC مجری برنامه گفتگو و در سال 2000 مفسر سیاسی برای 60 Minutes II شد. او در اواسط دهه 2010 با چند نقش به بازیگری بازگشت، از جمله در نمایش FX لویی سی کی کی و در فیلم وقتی ما جوان هستیم (2014) نوآ بامباخ.

گرودین برنده جوایز متعددی از جمله جایزه Primetime Emmy برای Outst شدو نوشتن برای یک تنوع ویژه در سال 1978 برای پل سیمون ویژه در کنار چوی چیس، لورن مایکلز، پل سیمون و لیلی تاملین. او همچنین نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد - موزیکال یا کمدی فیلم برای بچه دلشکسته در سال 1972 شد. او برنده بهترین بازیگر مرد در جشنواره بین المللی فیلم وایادولید در سال 1988 برای فیلم Midnight Run و جایزه کمدی آمریکا برای خنده دارترین بازیگر نقش مکمل مرد در فیلم سینمایی برای نقش خود شد.ormance در دیو در سال 1993.