پیتر پردیس متولد 1937، روانشناسی تجربی در کالج ایالتی اوهایو و فیلم را در کالج شهر نیویورک خواند. نوارهای اولیه او به بررسی آناتومی سیگنال ویدیویی در ارتباط با روانشناسی و ادراک انسان می پردازد. "دوربین فیلمبرداری یک دید بیرونی را همزمان با دید خود ممکن می‌سازد. این پیشروی نسبت به دوربین فیلم به دلیل لوله ویدیکون، شبیه به شبکیه چشم است که به طور مداوم نور را جابجا می‌کند (فوتون)انرژی به انرژی الکتریکی... استفاده از ویدئو برای شفاف‌سازی موقعیت‌های ادراکی آسان است، زیرا جایگزین چشمی را از تجربه‌ای که همه ما با آن آشنا هستیم، جدا می‌کند." کامپوس یکی از گروهی از هنرمندان در اواسط دهه ۷۰ بود که در آزمایشگاه‌های تلویزیونی تجربی در WGBH در بوستون و WNET در نیویورک دارای ویژگی‌های متعددی است که "ویژگی‌های تکی-ویرگ" را به کار برد. ویدیو از طریق بسته-تاسيسات ويدئويي مداري و آثار مجسمه سازي استادانه اي كه اجزاي ساختاري آن شامل دوربين هاي ويديويي، پروژكتورها و نمايشگرها است.